Recensie dansvoorstelling Parade - Het Lab (Utrecht)

Zin om op cultureel verantwoorde wijze mee te doen aan een heus sponzengevecht? Dan ben je bij dynamische voorstelling Parade van Het Lab precies aan het juiste adres! Parade is een fysieke familievoorstelling vol humor, dans en muziek over structuur, orde, chaos en alles daar tussen in. Vanuit een zelf gecreëerde abstracte wereld laten drie dansers zien wat er kan gebeuren als iemand zijn eigen pad wil volgen. “In het begin gingen ze een dansje doen. En toen gingen de meisjes één voor één niet meer mee doen met het dansje” (Claire, 7 jaar). “Ik vond het grappig toen de een het anders deed als de ander. De meneer werd boos omdat de meisjes iets anders gingen doen” (Noor, 6 jaar).

De Toneelschuur lijkt veranderd in de toren van Babel. Vreemde talen die elkaar afwisselen, snerpende muziek en een decor vol emmers, ladders, sponzen, verf, papier, kratten, afgetekende lijnen op de grond, een bordje 'uit' én een handleiding. Plotseling schalt de dwingende Radetzky Mars van Johan Strauss door de ruimte (“muziek waarbij je in de maat moet lopen maar waar je ook lekker gek bij kan doen!”). De dansers komen in het gareel en paraderen uitdrukkingsloos naar hun onbekende bestemming, maar raken daarbij één voor één uit de maat. De parade ontspoort volledig en heftige emoties komen naar boven.

Naast de reperterende marsmuziek is de (“bah een echte!!”) vis een belangrijk element in Parade. Voor de kinderen een hilarisch attribuut, voor het oudere publiek wellicht herkenbaar als symbool van liefde, het onbewuste en creativiteit. Van met de stroom mee naar tegen de stroom in, veranderen de dansers tenslotte in hulpeloze vissen spartelend op het droge. Met een knap staaltje fysiek machtsvertoon proberen zij de controle weer terug te krijgen. “Ze vielen op de grond neer, dat vond ik een beetje eng” (Anna, 6 jaar). Een duidelijk breekpunt in het stuk, zeker als blijkt dat één van de dansers “kaput” is, net als de echte vis.

“Ze verfden een vis rood en toen zei het meisje : hij is kaput. Dat was grappig. Ook een ander meisje was kaput en die verfden ze ook rood en ze pakten haar in” (Yentl, 6 jaar). Een absurde scene volgt wanneer de als dood gewaande danseres herrijst als een potsierlijke phoenix. Vast getaped aan kratten, ingepakt en voorzien van een soort vleugels begint zij tegen het publiek op verontwaardigde toon te praten. De chaos is compleet. En wat is er dan logischer dan de voorstelling uit te laten monden in een sponzengevecht waaraan iedereen mag meedoen? “Het leukste vond ik het sponzen gooien aan het eind, ik mocht zelf ook gooien” (Noor).

“En toen waren ze helemaal vergeten dat het einde er was” (Fien, 7 jaar). De dansers sommeren het verhitte publiek tot halt met de prangende vraag wat ze zijn vergeten. Iedereen denkt hardop na. “Sop en water? De vis? Een buiging?” Het juiste antwoord is natuurlijk het welverdiende applaus dat losbarst. En de moraal van de voorstelling? “Je moet wel nadenken of anderen het ook leuk vinden. Want als je samen bezig bent is het ook gezelliger. En dan kan je het ook op je eigen manier doen” (Bess, 6 jaar). En dat blijkt tijdens deze grand finale van Parade waarbij iedereen zich als een vis in het water voelt!

______________________________________________________________

Choreografie: Tabea Martin Muziek: Jelte van Andel Dramaturgie:Moos van den Broek Dans: Katerina Dietzova, Kristina Hanses, Linar Ogenia. Decor: Nina Glockner Techniekontwerp: Guido Langendoen. www.hetlabutrecht.nl De voorstelling loopt nog t/m 26 februari.

Klik hier om tourdata te zien: Den Haag, Amsterdam, Woerden, Amersfoort, Utrecht, Houten, Tilburg

En wat vonden de reportertjes ervan?